Κίμωνας Τζάλλας

Γιῶργος Αράγης

                                     

 

    Κίμωνας Τζάλλας*

 

 

 

Γιά τόν πεζογράφο πού τιμοῦμε απόψε τή μνήμη του, τόν Κίμωνα Τζάλλα, θά εὐχόμουν να ἦταν τά πράγματα ἔτσι ὥστε, προϋποθέτοντας τό ἔργο του γνωστό, νά μιλοῦσα γιά τόν ἄνθρωπο μονάχα. Γιατί, καθώς ἔζησε μακριά στήν ἐπαρχία, χωρίς προσωπικούς δεσμούς μέ τό πνευματικό κέντρο, εἶναι ὡς ἀνθρώπινη περίπτωση, ἄγνωστος. Καί γιατί, ὁπως ξέρουμε, μέ τόν βιολογικό θάνατο τοῦ κάθε λογοτέχνη ὁ  ἄνθρωπος χάνεται, ἐνῶ τό ἔργο του, δυνητικά τουλάχιστο, μένει κτῆμα ἐσαεί τῶν ἐπιζώντων. Στήν περίπτωση ὡστόσο τοῦ Κίμωνα Τζάλλα δέν έχω τό περιθώριο νά προϋποθέσω τό ἔργο του γνωστό. Ὑπάρχουν λόγιοι γι᾿ αὐτό, λόγοι πού, ὥς ἕνα βαθμό, θά φανοῦν παρακάτω. Ἀπό τήν ἄποψη αὐτή θά χρειαστεῖ νά ἀναφερθῶ συνοπτικά, τόσο στόν ἄνθρωπο, ὅσο καί στό ἔργο του. Κι ἐπειδή, ἔστω καί συνοπτικά, εἶναι ἀδύνατο, μέσα στόν ὁρισμένο χρόνο, νά καλυφτοῦν αὐτά τά δυό θέματα, θά διαλέξω νά ἀναφερθῶ σέ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.853 επιπλέον λέξεις

Advertisements
This entry was posted in Κριτική Δοκιμίων. Bookmark the permalink.