Ἀντιγόνη Βουτσινά, Τό λάθος ποίημα

         Ἀντιγόνη Βουτσινά, Τό λάθος ποίημα, Μελάνι 2012.

Πρόκειται μᾶλλον γιά τήν πρώτη ἐμφάνιση τῆς Βουτσινᾶ στόν ποιητικό στίβο. Μιά μικρή συλλογή μέ 37, σχετικά λιγόστοιχα, κείμενα. Κέιμενα μέ παιγνιώδη διάθεση, κάποτε εὐφυολογικά, συχνότερα εἰρωνικά, μέ καταγωγή, θά ἔλεγε κανείς, ἀπό τό μαριονετίστικο πνεῦμα τοῦ Ἀλφρέ Ζαρρύ, τοῦ Θέατρου τοῦ Παράλογου καί τοῦ δικοῦ μας Μίλτου Σαχτούρη. Κι ὅμως τελικά προσωπικά. Εἶναι γνωστό πώς ἡ παιγνιώδης ἔκφραση κατά κανόνα κρύβει, τόσο τρυφερότητα, ὅσο καί σκληρότητα, κι αὐτό συμβαίνει στή συγκεκριμένη περίπτωση. Στό τελευταῖο,  ξεχωριστό τρίστιχο, ἀπό τό ποίημα, «ἡ ἀλκοολική μοδίστρα τοῦ οὐρανοῦ», διαβάζουμε τά ἀκόλουθα: «Τότε, ἐκεῖ/ἐγώ κοιτάζω τήν πληγή/κι ἐσεῖς τό ἡλιοβασίλεμα.» Ἰδιαίτερη ἐντύπωση κάνει ἡ ἐκφραστική ἄνεση τῆς ποιήτριας. Πουθενά δέν συναντοῦμε κομπιάσματα, σφιξίματα, οὔτε τό ἄγχος ἐκεῖνο πού βλέπουμε συχνά σέ νέους, ἀλλά καί ὄχι μόνο σέ νέους, ποιητές, νά ποῦν κάτι περισσότερο ἀπό ὅ,τι ἔχουν νά ποῦν. Ὁ λόγος τῆς Βουτσινᾶ κυλάει ἐλεύθερα, ἁπλά καί καθαρά, σάν φυσική ἀνάσα,. Τελειώνοντας μ᾿ αὐτά τά λίγα, θά ἤθελα νά δώσω ἕνα ὁλοκληρωμένο δεῖγμα. Τό ποίημα, «οἱ ἀριθμοί»:

«Μάθε ἐπιτέλους νά μετρᾶς»,
ἀπό παιδί τοῦ φώναζε ὁ πατέρας
κι αὐτός προσπαθοῦσε τόσο
πού ὅταν ὁ πατέρας πέθανε
ἔσκυψε πάνω ἀπ᾿ τό φέρετρο
καί τοῦ ᾿πε:
«Πέθανες στίς τρεῖς καί τέταρτο ἀκριβῶς.
Ζύγιζες ἑβδομήντα ἕξι κιλά.
Ὡς ὥρας ἔκλαψα δώδεκα λίτρα δάκρυ.
Ἀπέχεις τετρακόσια εἴκοσι μέτρα ἀπό τό μνῆμα.
Σοῦ ἔφεραν ἑξακόσια δεκαοχτώ γαρύφαλα.
Εἶδες πατέρα;Τά ὑπολόγισα ὅλα»
καί τόν κοίταξε γιά τελευταία φορά.

Μέ λύπη
ἀμέτρητη.

Ἐλπίζω νά δοῦμε σύντομα καινούργια δουλειά τῆς νέας ποιήτριας.

Γιῶργος Ἀράγης

Τό κειμενάκι αὐτό μοῦ ζητήθηκε τήν ἄνοιξη τοῦ 2013 ἀπό τό Ἵδρυμα «Τάκης Σινόπουλος».

Advertisements
This entry was posted in Κριτική Δοκιμίων, Κριτική Ποίησης. Bookmark the permalink.