Πατρίτσια Κολαΐτη: Σελέστεια, ποιήματα, Νεφέλη 2007.

Σελέστεια εἶναι ἡ πρώτη ποιητική συλλογή τῆς Πατρίτσιας Κολαΐτη. Καί, ὅσο γνωρίζω, πέρασε ἀπαρατήρητη. Τήν πρόσεξα ἀπό τήν πρώτη στιγμή, ἀλλά δέν μοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρεία νά πῶ δυό λόγια γιά τά κείμενά της. Ἔστω ὅμως καί καθυστερημένα θέλω νά πῶ ὅτι ἡ Κολαΐτη μέ τήν πρώτη συλλογή της παρουσιάζεται ποιητικά προϊδεασμένη. Ἡ γλώσσα της εἶναι ἁπλή, στρωτή καί ἐναργής. Κι αὐτό σημαίνει πώς εἶναι ἀποτέλεσμα σημαντικῆς μελέτης, ἀλλά καί γόνιμης προσπάθειας. Ὁ προσανατολισμός, ἀπό τ᾿ ἄλλο μέρος, τῶν κειμένων ἔχει πάντα ὁρισμένο στόχο, στόν ὁποῖο προέχει ὁ ἀπολογισμός ἑνός μοναχικοῦ ἐγώ μέσα στό σημερινό κόσμο. Δέν πρόκειται ἀκριβῶς γιά τή μοναξιά ἀπό ἔλλειψη συντροφιᾶς, ἀλλά γιά ἐκείνο τό ὑπαρξιακό αἴσθημα μοναξιᾶς πού δέν ἀναστέλλεται μέσα στούς κοσμικούς δεσμούς. Δέν εἶναι κάτι ἄγνωστο ὅτι καί μέσα στήν πιό ἔντονη ἐρωτική σχέση ὑπάρχει πάντα ἕνα τέτοια αἴσθημα μοναξιᾶς. Πρέπει ὡστόσο νά εἰπωθεῖ πώς, στήν περίπτωση τῆς Σελέστειας, ἡ μοναξιά δέν εἶναι ἄσχετη καί ἀπό τά ὅσα εἰδικά καί γενικά συμβαίνουν στό περιβάλλον μας: «Σέ τί κόσμο ἦρθα /Πού πρέπει νά ἐφευρίσκω διαρκῶς /Νέα ἐχέγγυα γι᾿ αὐτό πού εἶμαι ἤ μπορῶ νά γίνω.» Πάντως μέσα στά γραφτά τῆς ποιήτριας πάλλεται μιά ζεστή καρδιά.

Ἐκφραστικά, εἶναι φανερό πώς ἔχει προηγηθεῖ σημαντική ἄσκηση, σέ βαθμό πού νά ἔχει κανείς τήν ἐντύπωση -κι ἔτσι πρέπει νά εἶναι- ὅτι ἔχει νά κάνει μ᾿ ἕναν ἀρκετά δουλεμένο λόγο. Λόγο δοσμένο μέ τό σταγονόμετρο, ἀλλά ὄχι, ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ἐλλειμματικό. Καί μολονότι τό ποιητικό ἐγώ τείνει κάπως νά φιλοσοφήσει τά πράγματα, προέχει, ἄν μπορῶ νά τό πῶ ἔτσι, ἡ γήινη ὁμιλία του.  Μιά ὁμιλία στήν ὁποία διακρίνονται τόνοι τρυφερότητας, εἰρωνίας καί κάποτε θυμοσοφικῆς ἀπόκλισης. Μέ διακυμάνσεις, ἐννοεῖται, πρός τή μιά ἤ τήν ἄλλη ἀπό τίς ποιότητες αὐτές. Καλύτερα ὅμως νά δοῦμε ὅλα αὐτά μέσα ἀπό ἕνα ποίημα τῆς συλλογῆς.

Τί εἶν᾿ αὐτό
Πού μεταθέτει τήν ἀρχή μας
Ὁλοένα πρός τό μέλλον
Καί τό κορμί μου
Αἰλουροειδές μές στό κλουβί του
Ἀνεβοκατεβαίνει ἀνυπόμονο

Ἔλα καρδούλα μου
Σήκω τά πανιά καί μήν πτοεῖσαι
πού μοιάζω ν᾿ ἀδρανῶ
ἀπ᾿ τούς ἀτέλειωτους πάγους μουδιασμένη
χωρίς νά ξέρω
ἀπό ποῦ ν᾿ ἀρχίσω
καί τί νά πρωτοκάνω
Μέσα μου πετάω
Ὅλα ἀκίνητα κι ἐγώ πετάω
Καί μ᾿ ἔχει πιάσει μιά αἰσιοδοξία
μιά σιγουριά ἐτοῦτο τόν καιρό
πώς ἐπιτέλους
αὔριο θά ζήσουμε.

Λοιπόν, ἡ Κολαΐτη μέ τήν πρώτη της ποιητική συλλογή παρουσιάζει ἕνα εὐδιάκριτο ποιητικό πρόσωπο. Ἔχει βάλει μ᾿ ἄλλα λόγια τίς βάσεις ἑνός οἰκοδομήματος, πού μένει νά τό δοῦμε νά ὁλοκληρώνεται μελλοντικά.

Περιοδικό Διαβάζω, τεῦχος 505, Μάρτης 2010.

Advertisements
This entry was posted in Κριτική Ποίησης and tagged . Bookmark the permalink.