Στέλιος Μαφρέδας, Ταριχευτής ἡμερῶν, Ἁρμός, Ἀθήνα 2007.

Ἡ συλλογή Ταριχευτής ἡμερῶν εἶναι τό πρῶτο ποιητικό βιβλίο τοῦ Στέλιου Μαφρέδα. Ἀρκεῖ ὅμως μιά πρώτη ματιά γιά νά πεισθεῖ κανείς πώς δέν ἀπαρτίζεται ἀπό πρωτόλεια κείμενα. Σίγουρα ὁ ποιητής ἔχει διανύσει κάμποσο δρόμο ποιητικῆς μαθητείας προτοῦ ἀποφασίσει νά ἐκδόσει τό παρόν βιβλίαράκι -ἕνα τομίδο μέ 49 ὀλιγόστιχα ὡς ἐπί τό πλεῖστον ποιήματα. Ἔτσι βλέπει κανείς πώς ὁ φακός στρέφεται πρός τίς στιγμές ἐκεῖνες πού στό πέρασμα τοῦ καιροῦ ἀποτελοῦν μικρούς σταθμούς στήν προσωπική ζωή τοῦ ποιητικοῦ ὑποκειμένου. Μιά ἀνιχνευτική προσπάθεια πού ἄλλοτε δικαιώνεται περσσότερο καί ἄλλοτε λιγότερο, ἀλλά πάντα ἀναζητάει τό ὀντολογικά σημαντικότερο. Συνήθως ὁ λόγος ἀφορᾶ τό ἐρωτικό ἄλλο καί πολλά κείμενα μοιάζουν μέ ἀνεπίδοτα ἐρωτικά γράμματα. Πέρα ὅμως ἀπό τό θεματικό έπίπεδο ὁ λόγος, ἐρωτικός ἤ ὄχι, ἀποκτάει τό ποιοτικό του ἄλλοθι ἀπό τίς ὑπαρξιακές προεκτάσεις του. Κάτι πού φαίνεται ἀμέσως ἀπό τούς προειδοποιητικούς στίχους πού διαβάζουμε πρίν ἀπό τά περιεχόμενα: …γιατί, κάθε πού / νοιώθω ἀνήμπορος /φωνάζω τ᾿ ὄνομά της. Ἤ ὅταν διαβάζουμε στίχους σάν τούς ἑπόμενους: Σήμερα στό ταξίδι μου /μέ συντροφεύει ἡ μορφή σου. Νωπός ἀκόμη ὁ χωρισμός μας / καί ἡ ἰσορροπία δέν ἔχει ἀποκατασταθεῖ. Καλύτερα ὅμως νά παραθέσω ἐδῶ ἕνα ὁλόκληρο ποίημα. Λέγεται «Περιφέρομαι ἱκέτης».

Ἐδῶ σ᾿ αὐτή τήν προκυμαία θά μέ συναντήσεις
κάθε βράδυ, ἱκέτης τῶν θεῶν νά περιφέρομαι
ἀνάμεσα σέ σκάφη νεόπλουτων
μέ ὀνόματα φαιδρά.

Μέ τούς ἄτυχους μελαψούς νά συμφύρομαι
πού καραδοκοῦν στό κύτος τῶν πλοίων νά χωρέσουν,
ἐνῶ ἐγώ,
-ὁ κατά γενικήν ὁμολογίαν ἐπιτυχημένος-
παρακαλῶ στόν κόρφο σου νά μέ περιθάλψεις.

Ἐδῶ σ᾿ αὐτή τήν προκυμαία θά μέ βρεῖς
μέ σκυμένο κεφάλι, νά ψάχνω τά ἴχνη σου.

Πρόκειται, ὅπως βλέπουμε, γιά μιά ποίηση χαμηλόφωνη πού δέν χάνει τό μέτρο της. Ὁ ποιητής φαίνεται νά ἔχει σταθμίσει μέ περίσκεψη τά περιουσιακά του δεδομένα καί δέν πελαγοδρομεῖ. Ἔχει συνεπῶς ὁριοθετήσει τό στόχο του καί τόν ὑπηρετεῖ μέ σύνεση, χωρίς νά ὑποδύεται ρόλους πού δέν τοῦ ἀνήκουν. Ἄρα, καί γι᾿ αὐτό μᾶς πείθουν οἱ στίχοι του, μέ ἄκρα εἰλικρίνεια καί μέ μετρημένα λόγια.

Μετρημένα λόγια. Κάνει ἐντύπωση, σ᾿ αὐτή τήν πρώτη ἐμφάνιση ἑνός ποιητῆ, ὁ ἀπέριττος καί λιτός λόγος τῶν κειμένων. Λές καί τά ὑλικά ἔχουν ζυγιστεῖ σέ ζυγαριά ἐκριβείας. Τίποτε τό πλεοναστικό, τίποτε τό ξώφαλτσο. Οἱ λέξεις παίρνουν τή θέση τους μέσα στίς φράσεις σάν νά καταλαμβάνουν ἀριθμημένες  θέσεις ἤ σάν νά ᾿ναι ἀπό μόνες τους ἕτοιμες γι᾿ αὐτή τή δουλειά. Ὄντας ξεκαθαρισμένος ὁ στόχος, ἡ ἐκφραστική προσπάθεια φτάνει σέ ἀνάλογο ἀποτέλεσμα. Καθαρός λόγος καί εἰλικρινής πού ἔχει κάτι δικό του νά πεῖ, λίγο ἤ πολύ δέν ἔχει τόση σημασία, καί τό λέει μέ ἐνάργεια. Παράδειγμα, ὅπως καί τό προηγούμενο, τό ἑπόμενο ποίημα. Ἐπιγράφεται «᾿Αναπάντητες κλήσεις».

Τί ἀπόγιναν ἀπόψε οἱ φίλοι μου.

Ὅλη μέρα τούς ἀναζητῶ –
κανείς δέν ἀποκρίνεται στίς κλήσεις μου.
Κι ἐσύ δέν εἶσαι πουθενά,
συνέχεια ἀκούω τή φωνή νά λέει
ἀφῆστε τό μήνυμά σας…

Νοιώθω λύπη, νιώθω ἀδικημένος,
τώρα πού ὁ πόνος στό στῆθος δυναμώνει
νά μήν εἶσαι δίπλα μου·
καί στό τηλέφωνο ἡ φωνή εἶναι μαρτύριο,
δέν εἶναι παρηγοριά…

Μέ τόν Ταριχευτή ἡμερῶν ὁ Στέλιος Μαφρέδας μπαίνει στό στίβο τῆς ποίησης ἔχοντας πίσω του σημαντική συναφή προπαίδεια. Αὐτό τουλάχιστα δείχνουν τά κείμενά του. Μακριά ἀπό σκηνοθετημένους ἀναστεναγμούς ἤ ρητορικές κορῶνες, μένοντας κοντά στόν ἑαυτό του, μᾶς δίνει λίγα ψήγματα τοῦ ἐσωτερικοῦ του κόσμου. κι αὐτό μέ πάσα εἰλικρίνεια, σαφήνεια καί οἰκονομία λόγου. Πρόκειται γιά μιά καλή ἀρχή, ἐλπιδοφόρα γιά μιά καλύτερη συνέχεια.

Περιοδικό Ἀντί, τεῦχος 910, 21/12/2007.

Advertisements
This entry was posted in Κριτική Ποίησης and tagged . Bookmark the permalink.