Κριτική Ποίησης

Πεζά κείμενα τοῦ Γιώργου Ἰωάννου διάβασα πρώτη φορά τό Σεπτέμβρη τοῦ 1962. Εἶχα ἐπιστρέψει στήν Ἀθήνα ἀπό τά Γιάννινα γιά τήν ἑπόμενη πανεπιστημιακή χρονιά καί πῆγα νά δῶ τρεῖς φίλους –συνεκδότες μου στό γιανιώτικο περιοδικό Ἐνδοχώρα. Ἦταν ἐκπαιδευτικοί καί βρίσκονταν σέ περίοδο μετεκπαίδευσης στό πανεπιστήμιο τῆς Ἀθήνας. Ἦταν ὁ Ἀχιλλέας Λεοντάρης, ὁ Θανάσης Τζούλης καί ὁ Φάνης Τουλούπης. Τούς συνάντησα στό κτήριο τῆς Νομικῆς Σχολῆς, ἐκεῖ πού στεγαζόταν τότε καί ἡ Φιλοσοφική Σχολή. Σ᾿ ἕνα ἀμφιθέατρο τοῦ δεύτερου ὀρόφου, ἄν θυμοῦμαι καλά, πρίν ἀπό τήν ἔναρξη τοῦ μαθήματος πού θά παρακολουθοῦσαν. Ἐκεῖ, λοιπόν, κάποια στιγμή πού βρεθήκαμε μόνοι μέ τό Φάνη Τουλούπη τόν ρώτησα ἄν κυκλοφόρησε τίποτε ἐνδιαφέρον. Κυκλοφόρησε, μοῦ εἶπε, ἡ Διαγώνιος -τό περιοδικό πού ἔβγαζε στή Θεσσαλονίκη ὁ Ντίνος Χριστιανόπουλος. Τί ἔχει, ρώτησα μέ κάποια νεανική διάθεση ἀμφισβήτησης. Ἔχει πρόζες τοῦ Ἰωάννου, μοῦ εἶπε… Ὥς τότε ὁ Ἰωάννου μᾶς ἦταν γνωστός ὡς ποιητής.

για να διαβάσετε όλο το κείμενο πατήστε εδώ.Αντί προλόγου

Advertisements